Home

การทดสอบสมรรถภาพภาษาไทยสำหรับผู้พูดภาษาไทยเป็นภาษาต่างประเทศ

  • มารู้จัก CUTFL

               แบบทดสอบสมรรถภาพการใช้ภาษาไทยสำหรับผู้พูดภาษาไทยเป็นภาษาต่างประเทศของสถาบันภาษาไทย สิรินธร หรือ Chulalongkorn University Thai Proficiency Test of Thai as a Foreign Language (CU-TFL) เป็นแบบทดสอบที่สถาบันภาษาไทยสิรินธร จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ออกแบบและจัดทำขึ้นเพื่อทดสอบสมรรถภาพการใช้ภาษาไทยในทักษะการฟัง การอ่าน การเขียน และการพูด โดยผู้รับการทดสอบสามารถสอบทุกทักษะหรือเลือกสอบแยกแต่ละทักษะได้

               ผู้รับการทดสอบสมรรถภาพการใช้ภาษาไทยสำหรับผู้พูดภาษาไทยเป็นภาษาต่างประเทศอาจใช้ผลการทดสอบในการสมัครเข้าศึกษาต่อในสถาบันการศึกษาของไทย สมัครเข้าทำงานในบริษัทไทยทั้งในและนอกประเทศ นอกจากนี้สถาบันการศึกษาที่สอนภาษาไทยให้แก่ชาวต่างชาติอาจใช้ผลการทดสอบในการปรับปรุงหลักสูตรการสอนของสถาบัน หรือเพื่อพัฒนาการสอนเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการใช้ทักษะภาษาไทยของผู้เรียนแต่ละคนให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นได้

  • ใครควรรับการทดสอบ

      ผู้ที่พูดภาษาไทยเป็นภาษาต่างประเทศโดยไม่จำกัดเพศ อายุ สัญชาติ และระดับความรู้ แต่ต้องมีความรู้ภาษาไทยในทักษะต่าง ๆ อยู่บ้าง ได้แก่ ต้องฟังและพูดโต้ตอบได้บ้าง ต้องสามารถอ่านได้บ้าง และต้องสามารถเขียนประโยคง่าย ๆ สั้น ๆ ได้

  • การตัดสินผลการทดสอบ

        การตัดสินผลการทดสอบจะแสดงเป็นระดับสมรรถภาพในแต่ละทักษะที่เข้ารับการทดสอบ (โดยพิจารณาจากคะแนนที่ผู้รับการทดสอบทำได้แล้วแปลงเป็นระดับสมรรถภาพ) ไม่ตัดสินว่าผ่านหรือตก

  • ระดับสมรรถภาพ

        ระดับสมรรถภาพภาษาไทยทักษะการฟัง การอ่าน การเขียน และการพูด มี 5 ระดับ คือ ดีเด่น (Chula Distinguished) ดีมาก (Chula Superior) ดี (Chula Advanced) กลาง (Chula Intermediate) และฝึกพูด/ฟัง/อ่าน/เขียน (Chula Novice) ในแต่ละระดับสมรรถภาพ อาจจะมีระดับ บวก (Plus) ได้ เช่น ดี *บวก หมายความว่า ผู้รับการทดสอบมีความสามารถในการใช้ภาษาอยู่ที่หรือเหนือฐานความสามารถของระดับนั้น ๆ แต่ความสามารถนั้นยังไม่สม่ำเสมอ ไม่ถึงฐานของระดับสมรรถภาพที่สูงขึ้นไป เช่น ผู้รับการทดสอบได้รับผลในระดับ ดี *บวก หรือ Advanced *Plus ก็หมายความว่าผู้รับการทดสอบมีความสามารถเหนือฐานความสามารถของระดับ “ดี” หรือ “Advanced” แต่ยังไม่มีความสามารถขึ้นไปถึงฐานความสามารถระดับถัดไปคือ“ดีมาก” หรือ “Superior”

  • ตารางแสดงระดับสมรรถภาพการพูดภาษาไทยฯ และคำอธิบาย
      ระดับสมรรถภาพ คำอธิบาย
      ระดับดีเด่น
      (Distinguished)
      สนทนาได้ ใช้ศัพท์ ไวยากรณ์ และสำนวนต่าง ๆ ได้ถูกต้องแม่นยำและเหมาะสมทั้งในเรื่องที่ตนมีหรือไม่มีความเกี่ยวข้อง ใช้ภาษาได้เหมาะสมกับผู้ฟัง รู้จักใช้กลวิธีในการพูดแนะนำและโน้มน้าว แสดงความคิดเห็นในฐานะตัวแทนของหน่วยงานได้ สามารถเจรจาประนีประนอม แสดงจุดยืนได้อย่างแจ่มแจ้ง ทำหน้าที่เป็นล่ามอย่างไม่เป็นทางการได้ รวมทั้งมีความรู้ทางวัฒนธรรมของเจ้าของภาษา
      ระดับดีมาก
      (Superior)
      สนทนาอย่างเป็นทางการและไม่เป็นทางการได้อย่างคล่องแคล่ว โต้ตอบได้ทันทีทั้งในเรื่องนามธรรมและไม่ใช่นามธรรม ไม่ว่าจะเป็นเรื่องทางสังคม วิชาการหรือวิชาชีพ อธิบาย ให้รายละเอียด สรุป ตั้งสมมุติฐานได้ แสดงทัศนะสนับสนุนหรือคัดค้านได้ แสดงการเรียงลำดับความคิดและเชื่อมโยงความคิดได้ดี ใช้คำศัพท์ สำนวน และโครงสร้างประโยคที่ใช้บ่อยในชีวิตประจำวันได้ถูกต้อง อาจใช้โครงสร้างประโยคที่ซับซ้อนผิดไปบ้าง
      ระดับดี
      (Advanced)
      สนทนาอย่างเป็นทางการและไม่เป็นทางการได้ เล่าเหตุการณ์ทั่วไปในปัจจุบัน และให้ความเห็นในเรื่องเฉพาะที่ถนัดหรือคุ้นเคยได้อย่างมั่นใจ ทำให้คู่สนทนาที่เป็นเจ้าของภาษาเข้าใจได้ดี ในเรื่องที่ไม่ถนัดหรือไม่คุ้นเคย การสนทนาอาจไม่คล่องตัว แต่ก็สามารถใช้กลวิธีทางภาษาอื่น ๆ ทำให้การสนทนาดำเนินต่อไปได้
      ระดับกลาง
      (Intermediate)
      สนทนาตัวต่อตัวและโต้ตอบกับเจ้าของภาษาได้รู้เรื่องในเรื่องที่เกี่ยวกับชีวิตประจำวัน รู้จักใช้กลวิธีทางภาษาขั้นต้นเพื่อทำให้การสนทนาดำเนินต่อไปได้โดยไม่ติดขัด
      ระดับฝึกพูด
      (Novice)
      ใช้ภาษาอย่างจำกัดเพื่อสื่อสารในชีวิตประจำวัน ลักษณะของภาษาที่ใช้มักเป็นภาษาที่เรียนและท่องจำมาเท่านั้น

  • ตารางแสดงระดับสมรรถภาพการอ่านภาษาไทยฯ และคำอธิบาย
      ระดับสมรรถภาพ คำอธิบาย
      ระดับดีเด่น
      (Distinguished)
      เข้าใจบทอ่านที่เป็นนามธรรมทั้งในทางวิชาการและไม่ใช่วิชาการ ทั้งเรื่องในสาขาและนอกสาขา หรือนอกความสนใจของตนเอง สามารถตีความและเข้าใจความหมายแฝงโดยอาศัยความรู้เชิงสังคมและวัฒนธรรมที่อยู่นอกเหนือบริบท เข้าใจสำนวนโวหารที่ไม่ได้ใช้บ่อย หรือสำนวนโวหารที่ใช้บ่อยแต่ซับซ้อน
      ระดับดีมาก
      (Superior)
      เข้าใจบทอ่านยาว ๆ ที่มีโครงสร้างประโยคซับซ้อน ทั้งเรื่องในสาขาและนอกสาขา หรือนอกความสนใจของตนเอง ตีความ และเข้าใจความหมายแฝงได้โดยอาศัยบริบท อาจไม่เข้าใจสำนวนโวหารที่ไม่ได้ใช้บ่อย หรือสำนวนโวหารที่ใช้บ่อยแต่ซับซ้อน
      ระดับดี
      (Advanced)
      เข้าใจบทอ่านสั้น ๆ ที่อาจมีโครงสร้างประโยคซับซ้อนและยาว มีเนื้อหาที่ตนคุ้นเคย สามารถจับประเด็นสำคัญของบทอ่านได้ สามารถตีความโดยอาศัยบริบทและประสบการณ์ หรือความรู้รอบตัว
      ระดับกลาง
      (Intermediate)
      จับใจความสำคัญและรายละเอียดในบทอ่านที่มีโครงสร้างประโยคไม่ซับซ้อน และมีเนื้อหาเป็นเรื่องทั่ว ๆ ไปในชีวิตประจำวัน เช่น การบอกลักษณะคน สถานที่ และสิ่งของ การบอกวิธีทำที่ไม่ซับซ้อน
      ระดับฝึกพูด
      (Novice)
      จำตัวอักษรในรูปแบบของตัวพิมพ์มาตรฐาน เข้าใจความหมายของคำพื้นฐาน วลีแบบแผน หรือประโยคแบบแผนที่เกี่ยวกับเรื่องพื้นฐานในชีวิตประจำวัน
  • ตารางแสดงระดับสมรรถภาพการฟังภาษาไทยฯ และคำอธิบาย
      ระดับสมรรถภาพ คำอธิบาย
      ระดับดีเด่น
      (Distinguished)
      เข้าใจเรื่องต่าง ๆ ทั้งเรื่องทั่วไป เรื่องวิชาการ หรือเรื่องเฉพาะทาง ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือลีลาการพูดแบบใด เข้าใจและจับความหมายโดยนัยจากน้ำเสียงของผู้พูด สามารถรับรู้และเข้าใจความหมายที่ละเอียดซึ่งต้องอาศัยความรู้เกี่ยวกับสังคม วัฒนธรรมไทย รวมทั้งเรื่องตลกและมุกในภาษาไทย และในบริบทที่อาจไม่เอื้อต่อการฟัง
      ระดับดีมาก
      (Superior)
      เข้าใจเรื่องยาว ๆ ที่มีเนื้อหาและโครงสร้างทางภาษาซับซ้อน ทั้งในเรื่องทั่วไป เรื่องวิชาการ หรือเรื่องเฉพาะทาง แม้ว่าจะเป็นการพูดที่เร็วกว่าปกติ สามารถจับประเด็นสำคัญและรายละเอียดได้ สามารถเชื่อมโยงเพื่อตีความและเข้าใจความหมายแฝงที่ต้องอาศัยความรู้ทางวัฒนธรรม
      ระดับดี
      (Advanced)
      จับใจความสำคัญของเรื่องที่ฟังซึ่งเป็นเรื่องที่มีการนำเสนอที่ชัดเจนและพูดด้วยความเร็วปกติ มักไม่เข้าใจถ้าต้องฟังเรื่องที่ยาวและซับซ้อน
      ระดับกลาง
      (Intermediate)
      เข้าใจข้อความระดับประโยค และอาจเข้าใจการสนทนาสั้น ๆ หรือเข้าใจเรื่องเล่าสั้น ๆ เกี่ยวกับเรื่องใกล้ตัวในชีวิตประจำวัน ทั้งนี้ต้องเป็นการพูดที่ชัดถ้อยชัดคำและใช้ภาษามาตรฐาน
      ระดับฝึกพูด
      (Novice)
      เข้าใจคำที่ใช้บ่อย วลี หรือประโยคที่ท่องจำได้ คำถามสั้น ๆ ที่มีโครงสร้างไม่ซับซ้อน คำสั่งที่ใช้บ่อย ๆ และวลีที่แสดงมารยาททางสังคมที่จำเป็นในชีวิตประจำวัน ทั้งนี้ต้องเป็นการพูดที่ช้าและชัด และใช้ภาษามาตรฐาน
  • ตารางแสดงระดับสมรรถภาพการเขียนภาษาไทยฯ และคำอธิบาย
      ระดับสมรรถภาพ คำอธิบาย
      ระดับดีเด่น
      (Distinguished)
      เขียนบทเขียนประเภทต่าง ๆ ได้โดยไม่จำกัด ทั้งประเภทการเขียนสร้างสรรค์ บรรยาย อธิบาย รวมทั้งการอภิปรายและบทวิเคราะห์ มีลีลาการเขียนของตน สามารถโน้มน้าวความคิดผู้อ่านได้ รู้จักเลือกใช้คำ รูปประโยค โวหาร และทำเนียบภาษาที่เหมาะสมกับประเภทบทเขียนและวัตถุประสงค์ของการเขียน การสะกดคำและการเว้นวรรคถูกต้อง
      ระดับดีมาก
      (Superior)
      เขียนบทเขียนหลายย่อหน้าที่มีโครงสร้างเหมาะกับบทเขียนประเภทต่าง ๆ สามารถเขียนอธิบาย บรรยายข้อเท็จจริง สรุปความเห็นของผู้อื่น พร้อมทั้งเสนอความคิดเห็นของตนเองเพิ่มเติม มีการเรียงลำดับความคิดและการเชื่อมโยงของความคิดดี ทำให้ผู้อ่านเข้าใจบทเขียนได้ง่าย เลือกใช้คำ รูปประโยค โวหารได้ถูกต้องและเหมาะสม สื่อความหมายได้ชัดเจน อาจใช้ภาษาที่ผิดไปบ้างแต่ไม่ทำให้ความคิดหรือวัตถุประสงค์ในการสื่อสารเปลี่ยนไป การสะกดคำและการเว้นวรรคผิดเล็กน้อย
      ระดับดี
      (Advanced)
      เขียนย่อหน้าที่มีโครงสร้างดี มีการเรียงลำดับความคิดตามลำดับเวลาและความเป็นเหตุเป็นผลได้ถูกต้อง ใช้คำเชื่อมโยงประโยคที่ถูกต้องพอสมควร สามารถเขียนบรรยาย รายงานข้อมูล และอธิบายได้ อาจเลือกใช้คำไม่ตรงตามความหมายบ้าง การสะกดคำและการเว้นวรรคมีผิดบ้าง
      ระดับกลาง
      (Intermediate)
      เขียนย่อหน้าโดยใช้วลีหรือประโยคง่าย ๆ ไม่ซับซ้อนที่เกี่ยวกับเรื่องในชีวิตประจำวัน การลำดับความคิดและการเชื่อมโยงประโยคในย่อหน้ายังไม่ดี รูปประโยคซ้ำ ๆ ไม่หลากหลาย การสะกดคำและการเว้นวรรคผิดค่อนข้างมาก
      ระดับฝึกพูด
      (Novice)
      เขียนเป็นคำ ๆ วลี หรือประโยคสั้น ๆ ที่จำมา ไม่มีความต่อเนื่องกัน ไม่เป็นย่อหน้า การสะกดคำและการเว้นวรรคผิดมาก
  • ตารางเปรียบเทียบระดับสมรรถภาพทางภาษาของจุฬาฯ (CU-TFL) CEFR, ACTFL และ ILR/FSI

กิจกรรมของสถาบัน